Georges Bizet gold in zijn tijd als een wonderkind en won al op jeugdige leeftijd de Prix de Rome. Zijn Te Deum is ook een jeugdwerk dat hij instuurde voor een andere prijs. Toen hij die niet won trok hij de conclusie dat hij niet in de wieg gelegd was voor religieuze werken en besloot hij de weg naar de bekende operacomponist die hij zou worden af te leggen, met als zijn grote voorbeeld Gioachino Rossini.

Dat hij daarmee een belangrijk deel van zijn talent als religieus componist braak liet liggen, bewijst dit Te Deum, zijn muzikale verklanking van een eeuwenoude lofzang op de Heer. Bizet maakte er op jonge leeftijd een fascinerend en hoogst expressief muziekstuk van.

Door de begeleiding van het orkest van Flos Campi komt dit extra tot uitdrukking.

De koorwerken van Arvo Pärt lenen zich bij voorkeur voor een a capella uitvoering. Hij heeft een eigen muzikaal idioom ontwikkeld, dat hij tintinnabuli (het geluid van kleine belletjes) noemt: subtiele veranderingen in klank en toon. Zijn The Deer’s Cry, dat wij als groot koor dus inderdaad a capella brengen, is geschreven in opdracht van de Irish Louth Contemporary Music Society, op tekst van een traditionele Ierse lorica (lied ter bescherming – afgeleid van het Latijnse woord voor pantser) voor Sint Patrick en opgedragen aan zijn fotograaf Eric Marinitsch.

Het is spannend om deze lorica te zingen, in zo’n grote koorbezetting, maar we gaan u zeker verrassen met dit wonderschone werk.

Toen Tsjaikowski zijn eerste symfonie presenteerde kreeg hij veel kritiek. Omdat hij zich niet hield aan de strenge vorm die Haydn en Mozart hadden vervolmaakt voor symfonische werken, werd het beschouwd als een miskleun. Toch is de componist altijd van dit werk blijven houden en was het de opmaat voor een veel vrijere compositiepraktijk in de jaren na hem.

Het werk wordt in Nijmegen door het Orkest van Flos Campi helemaal uitgevoerd en in Vierlingsbeek zal alleen een gedeelte klinken.